class 1991 (1)

In de waan van de dag

De intentie is goed, de wensen zijn helder. We willen preventief zijn en beschikbaar in de wijk, dicht bij de bewoners. Het doel van de vele organisaties en initiatieven is gelijkgezind en we spreken in grote lijnen dezelfde taal als we het over onze doelen hebben. De nuances verschillen, maar dat is onontkoombaar bij organisaties, vrijwilligers en professionals die vanuit een eigen identiteit en referentiekader denken en handelen. De valkuil van ons allemaal is echter dat, daar waar passie is en overtuiging, men zo gericht is op het doel, dat de weg er naartoe en de dag zoals die is en zich aanvangt te weinig aandacht krijgt. We zijn als het ware voortdurend vooruit aan het denken en handelen, niet in de gaten hebbend dat er zich allerlei kansen aanbieden op het moment zelf. We genieten er dan ook niet van.

Stilstaan

Het lijkt of er een angst is om stil te staan. Een gelegenheid te pakken om om je heen te kijken en jezelf te beschouwen in relatie met personen die je weg kruisen. We zijn extern gericht en tegelijkertijd bijziend. We kijken naar de horizon, met onze targets en verwachtingen en hebben geen oog meer voor wat er dichtbij gebeurt, op straat, in de wijkcentra, in de winkel of op het bankje in de zon, op de fiets of tijdens een wandeling. Stilstaan wordt verward met tijdverlies. Terwijl stilstaan tijdwinst kan zijn, in hoge mate.

Vernauwd perspectief

Doordat we zo hard aan het werk zijn en controle houden wordt ons perspectief vernauwd. Er ontstaat een vorm van kokervisie en de geest ervaart geen ruimte meer voor inkomende informatie die afwijkt of dwingt tot dieper nadenken en voelen. Het versimpelt ons denken en we worden egocentrischer. In zo’n sfeer is het heel moeilijk om je aandacht elders te richten. Je energie raakt op en je raakt gefrustreerd, omdat je ergens wel beseft dat er iets ontbreekt. Toch is het juist nu belangrijk en zinvol om je aandacht te dwingen op een focus die buiten jouw dagelijkse ‘trein’ verborgen ligt. Dat vraagt ook wel wat lef, verandering is niet eenvoudig.

Het levert iets op

Bewoners in de wijk met problemen hebben last van hetzelfde dilemma. Toch hebben zij veel behoefte aan deze brede focus. Aan mensen die tijd voor ze hebben, aandacht en die luisteren. Dat gevoel krijgen ze niet zolang wij ons als professionals en vrijwilligers opsluiten in onze gebouwen en eigen programma’s. Netwerkbijeenkomsten zijn prettig en belangrijk, maar waarom zouden we af en toe geen ‘netwerkbijeenkomst’ onderweg, op straat, in de wijk houden? Het geeft veel positieve energie echt in contact te zijn met een wijkbewoner in zijn habitat, zoveel, dat je concentratie en productiviteit gestaag verbetert. Bovendien is het dan pas mogelijk om echt dienstbaar te zijn. Niet bedacht vanuit onze eigen wijsheid en ervaring alleen, maar vooral ook vanuit praktijk, beleving en samenspel. Het levert een beweging op en het is die beweging waar we het uiteindelijk allemaal voor doen.