samenwerking

Vragen

Waar je ook werkzaam bent als ervaringswerker of reguliere professional in het sociale domein, je kunt het niet alleen. De dagelijkse praktijk roept vragen op die slechts deels binnen je eigen organisatie kunnen worden ondervangen. Het is goed om te erkennen dat je niet alle antwoorden weet en ook zoekende bent in wat werkt. Het is inherent aan de periode waarin we leven en werkzaam zijn. Er is geen antwoord dat algemeen is te verwoorden in het complexe speelveld van het wijk- en stadsgebeuren. Mensen vallen tussen wal en schip en juist deze personen vragen om een doordacht antwoord en toepasselijke acties van meerdere actoren. Sinds de verschuiving van zorg en welzijn naar de steden en wijken is er nog veel onduidelijkheid en onzekerheid. Dit heeft tot gevolg dat we soms alle energie en aandacht kwijt zijn aan interne veranderingen en innovatie, waardoor het moeilijker is geworden om de aandacht ook te blijven richten op het omliggende veld.

Pas op de plaats

Samenwerken en verbindingen creëren die uiteindelijk mogelijk tot effectievere hulp zouden kunnen leiden, vraagt om periodes van bezinning en pas op de plaats. Even de treinwagon uitstappen en observeren, uitwisselen en reflecteren. Dat is niet eenvoudig als je van de ene interventie naar de volgende gaat, van overleg naar overleg of je caseload aan het afwerken bent in te weinig tijd en met te weinig middelen. Toch is het noodzakelijk om daadwerkelijk datgene te kunnen bieden aan de hulpvrager en omgeving. Het kost een investering van tijd en aandacht die zich mettertijd loont in de vorm van effectiviteit en gezamenlijk draagvlak.

Ontwikkeling van kennis

Al werkende vergroten we onze praktijkkennis, maar samen reflecteren maakt deze kennis dieper en breder. Daarom blijft het noodzakelijk om elkaar te ontmoeten in het bredere werkveld en praktijkverhalen te delen. Ervaringswerkers hebben in die zin een andere kijk dan die vanuit de gemeente of de reguliere hulpverlener en het is interessant om te ervaren hoe praktijksituaties vanuit deze verschillende invalshoeken weer nieuw perspectief krijgen. Dat geldt voor alle actoren in het werkveld en zeker ook voor de hulpvrager zelf. Luisteren naar de hulpvrager en achter de behoeften en wensen, dromen en kwaliteiten komen is waar het om draait en waar herhalende destructieve patronen kunnen worden doorbroken. Dan is het niet langer een kwestie van acties gebaseerd op gelimiteerde kennis. We zijn subjectief. Samen zijn we in ieder geval meer objectief.

Samenwerken

In dit veld is samenwerken een belangrijke opdracht, maar ook ingewikkeld. Ook het sociaal domein is een markt en de ‘koper’ is de wijkbewoner met een vraag. Vrije keuze is een waarde geworden en daar spelen organisaties op in. Daar krijgen ze ook budget voor en daar zijn plannen voor gemaakt om te kunnen verantwoorden. De kunst blijft om inclusief een gezonde concurrentie toch samen producten en aanbod te creëren en de wijkbewoner hierin actief in te zetten waar kan. Dat is zeker mogelijk, maar vraagt wel een voortdurende focus op elkaar en in het bijzonder de wijkbewoner met zijn of haar hulpvraag.