Samen oud bij de gratie van God

Afscheid

Tien jaar geleden nam ik afscheid van mijn vader. Hij was opgenomen in het ziekenhuis, na een volledige uitval van de nieren en een delier. De suikerziekte vanuit zijn jeugd leek nu fataal te worden. Hij lag in een zaaltje en werd niet meer gestimuleerd, in leven gehouden door dialyses en medicijnen. De kans dat het beter zou worden was verkeken. Ik was blij dat ik nog een goed gesprek had kunnen voeren voor het erger werd. Nu kon dat niet meer. Het was naar om te zien hoe angstig en in de war hij was, terwijl niemand hem gerust kon stellen. De medici hadden hem opgegeven en dat uitte zich in het plaatsen van mijn vader in deze volkomen stimulusvrije afdeling.

Maar, nee!

Mijn moeder accepteerde het niet, net zoals wij dat ook niet deden. Dit kon het gewoonweg niet zijn. En niet zo. Ze drong aan op verhuizing naar een andere afdeling, eiste meer inzet van het ziekenhuis om hem weer te helpen genezen. Dan toch in ieder geval verbetering van zijn situatie. Het wierp vruchten af en op de nieuwe afdeling trad verbetering op. Er werd weer gestimuleerd en het was of hij zelf ook weer levenslust kreeg. Hij kwam uit de delier en werd weer aanspreekbaar.

Een wonder

De artsen spraken van een wonder. Zijn nieren gingen weer werken. Het herstel duurde lang maar we kregen onze vader weer terug. De dialyses konden worden gestopt en uiteindelijk kon hij weer naar huis. Dat is nu tien jaar geleden.

Afgelopen kerst was ik weer bij mijn ouders. Ze struggelen wat aan met z’n tweeën, maar ze redden het. Dat ontroert mij en doet mij beseffen dat wonderen nog steeds bestaan. En dat het voorrecht van deze extra tien jaren samen voor hen van zoveel betekenis is geweest. Het ouder worden raakt hen allebei, maar ze zijn wel samen en dat wat ze voor elkaar betekenen is niet in woorden uit te drukken. En ik ben uiteraard heel dankbaar dat ik ze beiden nog heb en kan bezoeken.

Bezuinigen op ouderen

De roep om minder te investeren in zorg voor ouderen vind ik om onpasselijk van te worden. En dat er ziekenhuizen zijn die hier naar neigen vind ik treurig en onjuist. Natuurlijk kun je praten over menswaardig lijden, maar verhalen als deze zijn ook hard nodig om de waarde van het leven in te blijven zien en dat we niet alles kunnen voorspellen vanuit ons toch beperkte brein. Dit verhaal, zo dichtbij en zo echt, houdt mij bescheiden en dankbaar.