Samen bouwen

samenbouwen

Samen bouwen

Ken je dat gevoel? Dat je vol enthousiasme en met een naar jouw idee groot pakket met geweldige ideeën en plannen een groep mensen wilt enthousiasmeren en het is of je steeds maar weer aan een dood paard staat te trekken? Daar gaat je enthousiasme… Je kunt je niet voorstellen dat het aan jouw idee ligt; hoe kunnen ze daar toch het licht niet in zien, het antwoord op velerlei dilemma’s en vragen? Het is zeer demotiverend…en gewoonweg naïef en dom dat ze dat maar niet inzien. Je hebt er immers de allerbeste bedoelingen mee?

Samen bouwen is een uitdrukking die veelvuldig wordt ingezet, ook binnen zorg en welzijn en onder ervaringsdeskundigen. Wat dit in de uitvoering nu daadwerkelijk betekent, daar liggen aardig wat accentverschillen. Bij ‘samen’ gaat het over meer deelnemers aan hetzelfde bouwtraject, maar daar houdt het uiteraard niet bij op. Want belangrijker is de rol die de deelnemers toebedeeld krijgen – of nog beter gezegd – op zich nemen. Deze rollen liggen in het verlengde van de individuele kwaliteiten, krachten, mogelijkheden en wensen van de deelnemers van een project. Als voorbeeld zou ik graag het project en product Zomerschool laten zien, om aan te geven wat ik versta onder samen bouwen.

De Zomerschool

Dit is een project van Vitale Verbindingen Arnhem. Het is nu de vierde keer dat deze wordt georganiseerd en deze illustreert hoe samen bouwen vorm kan krijgen in de praktijk. Door ervaring met voorgaande jaren was er een raamwerk beschikbaar inclusief een netwerk waar we vanuit konden gaan starten. Het project vindt echter dit jaar op drie locaties plaats, waarvan twee voor ons nieuw en nog relatief onbekend. In 2016 werd dit project nog getrokken door een kleine groep ‘trekkers’ . Dit jaar hebben we dit anders aangepakt. Een kerngroep van ‘kartrekkers’ is samengesteld op eigen initiatief en op basis van de persoonlijke kwaliteiten hebben deze zowel specifieke taken als enkele kerntaken op zich genomen. Dit heeft geleid tot een evenwichtige, gezamenlijke draagkracht, waar ruimte was voor individuele draagkracht-draaglast balans. Dat laatste is ook essentieel; de bereidheid om tijdelijk een taak over te nemen van de ander als deze uitvalt.

We hebben gebruik gemaakt van onderlinge communicatiemiddelen als google-drive, groeps-app en persoonlijk overleg. Voor iedere locatie hebben twee ervaringswerkers verantwoordelijkheid genomen als kartrekker. Mijn rol als Herstelcoach was daarnaast de inkomende en interne communicatie en procesondersteuning. Onze procesbegeleider van Vitale Verbindingen heeft het project waar nodig gefaciliteerd, ondersteund en beschreven.

Uitvoering

Hier hield de creatie niet op, want de uitvoering was het resultaat van de inzet van een grote variatie aan menselijk kapitaal. Waar het startpunt een groep van zes kartrekkers was, hebben uiteindelijk wijkbewoners, vrijwilligers en wijkwerkers uit heel Arnhem hun deel genomen in het creëren van de Zomerschool. De kracht van dit proces lag in de gelijkwaardigheid en wederkerigheid; workshopgevers, deelnemers, facilitators van ruimten, cateraars, wijkprofessionals, ervaringsdeskundigen namen hun rol en pakten ook een andere rol waar dit aansloot bij de ander en het project. Zo kwam de creatie daadwerkelijk en geheel vrijwillig tot uiting.

De Zomerschool is voor mij een ultiem voorbeeld van de mogelijkheid om een levend paard weer uit de slop te trekken en beweging mogelijk te maken die mensen een goed gevoel geeft over zichzelf. Hoe klein de rol van iemand ook lijkt, deelnemen, gelijkwaardig zijn, van waarde zijn en gezien worden in zijn of haar mogelijkheden. Op zijn of haar tempo, tijd en terrein. Dan worden mettertijd al die individu’s onderdeel van een inclusief gebeuren waar kwetsbaarheid een plek heeft.