oprechteaandacht

Oprechte aandacht

Vorige week bracht ik een bezoek aan een wijkinloop. Het was een speciale inloop voor mensen van een specifieke zorginstelling. Het was druk. Veel aanloop, gezellig geklets en uitwisseling met elkaar. Het is goed om af en toe dergelijke ontmoetingsplekken bij te wonen om zo wijkbewoners in hun eigen habitat te leren kennen en andersom. Er hoeft door de bezoekers niet betaald te worden voor de koffie en thee, wat de drempel verlaagt. De professionals die de inloop faciliteren hebben de tijd en aandacht om vragen die spelen op te vangen.

Het was mooi weer, al wat fris. Een tuin ontbreekt, maar de bezoekers kunnen voor het pand op een bankje zitten, aan een plein in de dorpswijk. Eén voor één druppelden ze dan ook naar buiten en uiteindelijk zat iedereen gezellig in de zon buiten. Uiteindelijk ging men weer naar binnen en zat ik alleen met één van de bezoekers buiten. Ik vroeg hoe het met hem ging. Het was duidelijk dat de man niet lekker in zijn vel zat. In de groep had hij de opmerking losgelaten ‘naar België te willen verhuizen’. Door de drukte was het niet opgepikt als signaal. In ieder geval niet door mij. Dit vroeg om een moment van oprechte aandacht. Die bood ik hem.

Psychose

Hij vertelde dat het niet goed met hem ging. Hij was opgenomen en mocht er even uit voor de inloop. Hij vertelde zijn verhaal en ervaringen van de afgelopen periode. Ik vroeg hem af en toe door ter verduidelijking en leefde mee. Er verscheen een angstige en verloren blik in zijn ogen en zijn verhaal was complex en verward. Enige elementen erin waren waarschijnlijk op realiteit gestoeld, maar het meeste kwam voort uit een beangstigende en paranoide beleving van zijn wereld. Ik kende deze man al een tijdje, maar zo had ik hem nog niet eerder gezien. Het was duidelijk dat hij in een psychose zat.

Begrip

Ik realiseerde me dat dit gesprek nooit plaats had gevonden als ik niet samen met hem op die bank had gezeten en als we geen moment samen hadden kunnen pakken. Dan was zijn opmerking over zijn verhuiswens als een ‘grapje’ of ‘gril’ gezien en had hij zich niet zo kunnen laten zien. Het begrip en de aandacht die hij ervoer gaf hem ruimte en veiligheid. Hij werd rustiger, minder eenzaam en uiteindelijk was hij weer zijn bekende grapjes aan het maken die uit het gezonde deel van hem kwamen. Ik heb niet de illusie hem uit zijn psychose geholpen te hebben, maar door deze vijftien minuten contact voelde hij zich daadwerkelijk gezien en begrepen. Bijzonder!