Soms ben ik net als Marta

Martha en Maria

Het verhaal van Martha en Maria uit de bijbel intrigeert mij al een tijd. Het is ook een verhaal dat steeds weer naar voren komt als ik worstel met erkenning en acceptatie. Het gaat over twee vrouwen die beide een andere rol oppakken als Jezus een bezoek brengt bij hen thuis. Hij komt daar niet persé om te vertellen of te leren, maar zoekt een plek om te eten en tot rust te komen. Daar reageren de vrouwen op heel verschillende wijze op, zoals ze dat gewend zijn om te doen.

Maria gaat samen met Jezus zitten en heet hem welkom. En ze blijft zitten en aandacht vragen van hem, gekluisterd aan zijn woorden. Martha gaat meteen aan het werk, rent en vliegt om alles op orde te maken en heeft daardoor geen tijd om te gaan zitten. Dit zit haar niet lekker. Maria krijgt alle aandacht en zij, die zo hard haar best doet voor hem dat ze geen gelegenheid heeft om erbij te komen zitten, niet. ‘Waarom laat u mij zo rennen en heeft u geen aandacht en waardering voor mij? Maria zit maar een beetje te niksen en ondertussen krijgt zij wel alle aandacht en liefde. Die wil ik ook’. Jezus zegt dan dat hij zeker aandacht en waardering voor haar heeft, maar dat hij al die zorg helemaal niet nodig heeft. ‘Kom er toch bij zitten en eet met ons’.

Prachtig metaforisch verhaal dat bij mij iets oproept van herkenning in mijzelf. Soms herken ik mij in Maria, soms in Martha. En alhoewel ik mij veel beter voel als Maria, verval ik met regelmaat in de Martha-rol. Dan ben ik zo hard aan het werk dat ik het doel vergeet en het contact verlies. De verbinding met de ander wordt minder en ondertussen mokt het diep van binnen: ‘Waarom ziet men het toch niet?’. Dan ga je je uiteindelijk heel somber en verdrietig voelen, alsof je wordt gebruikt en niet gewaardeerd. Dat is natuurlijk niet waar.

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik mij realiseer dat zowel Martha en Maria passen in een beeld van toewijding en liefde. Maar dan wel in een vorm van balans tussen beide, waar de eigen keuze leidend blijft. Zelfwaardering verdiept zich in de twee polen die zich verenigen en daaruit komt ook het effect van zichtbaar zijn en waardevol bijdragen. Voor Jezus. Voor wie dan ook die bij je op bezoek komt.