Leven is voortdurend blijven wandelen op de fundamenten van je waarden en compromises.

Er zijn dagen dat ik een volledige disbalans ervaar in mijzelf. Ik ben dan als een gefrustreerde, bodemloze emotiedrager die nauwelijks nog handelt vanuit ratio. Het is ook alsof dat laatste geblokkeerd raakt en de mist in gaat. Het ratio is duidelijk een ander domein dan het impulsieve en er gaat tijdelijk een dikke streep door de verschillende actieve hersendelen lijkt het. Er is natuurlijk helemaal niets mis met mij. Ik kan relatief snel herpakken, maar de onderstroom kan nog lang blijven doorkolken en borrelt eenvoudig opnieuw omhoog.

Levenslange thema’s als niet erkend zijn, niet gezien zijn, hoge verwachtingen die niet vervuld worden, in de steek gelaten zijn, geen zeggenschap met daarbij kernwaarden als verantwoordelijkheid, respect, gelijkwaardigheid en doen wat je zegt maken dat er frictie ontstaat met de dagelijkse realiteit. Want het leven komt je soms heel anders tegemoet en afstand nemen van mijzelf leidt uiteindelijk tot het niet navolgen van mijn eigen waarden en commitment naar mijzelf.

Het dwingt mij elke keer weer om meer te luisteren naar mijzelf en dan ook daadwerkelijk te volgen. Niet de ander, maar mijzelf. En niet alleen de volwassen versie, maar nog meer de kleine aandachttrekker in mijzelf die gehoord en gezien wil worden. Dat ik de beloften aan mijzelf nakom en verantwoordelijkheid neem naar mijzelf. Een dagelijkse taak, geen maandelijkse, en dan komt respect vanzelf in de plaats van afwijzing. Is het niet zo dat het woord van de ander weinig betekent op het moment dat je dat zelf niet bevestigt? En is het ook niet zo dat ik weinig kan geven op het moment dat ik mijzelf verwaarloos? Er zijn in principe geen vaardigheden of kwaliteiten of persoonlijkheidskenmerken waar ik aan hoef te voldoen als ervaringswerker, mits ik start bij de fundamenten die mij eigen zijn. Dat is leven. Dat is echt. Dat is kracht.