Laatste gedachten

Waarom?

Een klein verhaal in de krant, met respect voor de persoon en nabestaanden summier geplaatst. Ik begrijp het. En toch…zo intens en rakend dat ik er niet aan voorbij kon lezen zonder dat mijn gedachten en gevoelens zich roerden. Een afgelegen rangeerterrein, waar een ontploffing in een afgekeurde trein tot in de omgeving doordrong. Waar iemand, ja iemand zichzelf van het leven heeft beroofd, alleen in het WC-hokje. Met bijeengeraapt materiaal dat bijna knullig overkomt, maar helaas effectief genoeg. Ik merk dat dat zoveel vragen bij mij oproept, maar nog wel het meest: waarom?

Natuurlijk weet ik helemaal niets. Maar ik zie wel veel beelden voorbij komen in mijn hoofd. Dan zie ik deze anonieme man of vrouw met een tas met spullen de trein in sluipen. Ik zie hem of haar daar zitten in het donker, verborgen voor iedereen. Denkend, overdenkend, misschien wel huilend of vol woede, misschien uiterst kalm, in vrede met de beslissing. Dat beeld blijft hangen. Wat heeft gemaakt dat iemand alleen deze uitweg nog ziet? Zo eenzaam en niemand willen schaden met zijn of haar actie. De keuze voor afgekeurd materieel op een afgelegen plek en vooral anoniem, anoniem.

De route naar de dood of naar het leven

In het verleden heb ik zelf ook een paar keer voor dat punt gestaan. Je hebt geen enkele hoop en verwachting meer en niets te verliezen. Je zit al op de bodem. Een weg omhoog is voor jou niet weggelegd. Toch heb ik die weer gevonden. Een passie voor het leven, het geloof dat mijn plek op deze aarde van waarde is. Ik heb mensen in mijn omgeving verloren die dat niet konden. Een vriendin van mij sprong voor de trein. Een ander dronk zich dood. Je gaat als het ware verschillende kanten op. Wat maakte mij anders dan die ander? Dat is bijna niet te beantwoorden. Het zijn letterlijke keerpunten.

Ode

Ik wil een ode brengen aan deze anonieme persoon. Ik wil hem of haar zeggen: ik heb je gezien. Ik zou een arm om hem of haar willen leggen. Je bent er niet voor niets geweest. En jouw beslissing maakt mij verdrietig. Om jou, dat het zo moest. Om jou, die bijna niet benoemd mag worden, maar ook niet helemaal vergeten. Om jou, die ook heeft bestaan.

Aandacht

Aanwezig zijn in het leven van een ander, op momenten, kan misschien een verschil maken. We kunnen niemand redden en dat moeten we ook niet willen. Maar ik ben er wel voor om te streven naar aandacht voor de ander. Voor nabijheid en contact. Het echte leven zien in al haar facetten. Daar niet bang voor zijn. ‘Het zijn de kleine dingen die het doen’ ; het is zo waar. Laat al die hoge eisen van jezelf en van de ander los en zoek het contact in het gewone, dagelijkse en je zult merken dat het uiteindelijk allemaal daar om draait. Dat breekt muren af, mettertijd. En redt misschien toch ook een leven.