communiceer niet zo snel

Misverstand

Alweer een misverstand. Dat overkomt mij met regelmaat. De boodschap verkeerd begrepen en energie gestopt in werkzaamheden die net iets anders hadden gemoeten. Dubbel werk om het weer ongedaan te maken en aan te passen. Ik ben er maar druk mee. Van schriftelijke communicatieruis heb ik eigenlijk nooit last, maar auditief is dat toch anders. Soms leidt dat wel tot komische situaties. Slechthorenden als ik hebben een speciaal woordenboek in ons hoofd met nieuw bedachte woorden, soms zeer origineel. We zijn erg creatief in het linguïstisch verbinden van gecommuniceerde boodschappen. Een misverstand komt echter pas boven water bij terugkoppeling. Dat is uiteraard niet altijd het geval. Vaak leidt het nog wel even een eigen leven.

Snelle communicatie

Niet eerder heb ik hier geschreven over mijn slechthorendheid. Ik merk echter dat niet alleen slechthorendheid, maar ook andere oorzaken bij mensen met wie ik te maken krijg een vergelijkbare ruis veroorzaken. Er zijn meer mensen die moeite hebben de snelle communicatie te volgen waar we vaak in verzeild raken. Met name als je in een dynamische groep terecht komt met mensen die zich allemaal gehoord willen voelen en erkenning willen. Het kippenhok bestaat soms ook uit mensen. Daarbij is de verbale maatschappij sterk ontwikkeld en is het de belangrijkste manier geworden om boodschappen uit te wisselen. De vlucht voor het eigen gevoel is daar soms inherent aan.

Pas op de plaats

Voor slechthorenden en andere mensen die moeite hebben met prikkels en snelle informatieverwerking op verbaal niveau is het essentieel om in de communicatie pas op de plaats te nemen. Dat betekent afleiders inperken en andere middelen dan de gesproken taal inzetten om communicatie goed te laten verlopen. Dit geldt evengoed voor de ander die een boodschap wil overbrengen. Even snel iets belangrijks zeggen is niet verstandig. Breng rust in de communicatie en bied een balans tussen praten en luisteren. Check de boodschap en de ontvanger.

Slechthorendheid is geen doofheid

Dat men niet hoeft te schreeuwen naar een slechthorende heeft de gemiddelde mens ondertussen door gekregen. Dat scheelt wel. Echter, er zijn nog steeds veel misverstanden rondom slechthorendheid. Zoals: iemand met slechthorendheid hoort minder. Het is inderdaad zo, dat een slechthorende in de hoogste en laagste toonhoogten geluiden kan missen. Maar op de andere niveaus kan het geluid voor een slechthorende zeer hinderlijk zijn. Een slechthorende kan dezelfde klachten krijgen als een goedhorende dat ervaart bij geluidsoverlast. Omdat iemand met slechthorendheid geluiden niet kan filteren of negeren.  Een ander misverstand is: iemand met slechthorendheid praat vreemd. Ook dat hoeft niet. Bij een geleidelijke toename van slechthorendheid kan iemand heel verstaanbaar praten. Ook is dit afhankelijk van de vorm van slechthorendheid. En hiermee komen we meteen bij het laatste misverstand: elke slechthorende heeft dezelfde behoeften. Net als bij elke aandoening, psychisch of lichamelijk, is dat volledig persoonlijk. Vraag dan ook altijd aan de persoon zelf wat de behoeften zijn.

Rust in de tent

Mede door de flexibilisering is werken en slechthorendheid of gevoelig zijn voor prikkels een uitdaging geworden. Met name in beroepen met veel communicatie vraagt dit om passende omstandigheden en extra inzet van de persoon zelf. Draagkracht versus draaglast spelen hierin zeker een rol en het is een creatief spel om communicatiemiddelen goed in te zetten. Ben ik minder goed in het auditieve aspect, compenseer ik dat wel degelijk met andere communicatieve vormen, zoals beeld en schrijftaal. Of ik zoek mijn werkzaamheden in situaties waar minder snel heen en weer gepraat hoeft te worden. Ik werk met kleinere interactieve groepen of sta juist voor een grote groep met presentaties. En na een intensieve groepsactiviteit zoek ik de rust in een persoonlijk coachinggesprek of digitale werkzaamheden. Er is altijd een weg. En ach, van de misverstanden kan ik altijd komische anekdotes maken.