Eenplekponderdezon

Een plek onder de zon?

‘Zoekende…ik weet het niet. Het lijkt of ik maar niet vooruit kom. Ik sta stil. Ik heb veel geprobeerd, maar loop alleen maar vast…op hetzelfde punt: ik pas niet in het stramien van wonen, werken, leven, lijkt het’.

De zoektocht in het maatschappelijke leven voor iemand die een crisis heeft gehad. Ze vindt geen aansluiting bij de reguliere hulpverlening. Al heeft ze dat echt wel geprobeerd. De contacten met familie heeft ze achter zich gelaten. Eén zus, daar praat ze af en toe nog wel mee. Ze zitten op dezelfde lijn, anders dan de rest. Verder heeft ze niet veel contacten meer. Maar dat wil niet zeggen dat ze dat niet graag zou willen. ‘Het is gewoon ingewikkeld’. Ook is ze steeds meer gaan nadenken over haar eigen ervaringen. Er begint zich iets te vormen waarbinnen ze graag wil ontdekken welke waarde ze zou kunnen hebben voor anderen en eigenlijk is ze van nature altijd een sociaal type geweest.

‘Ik merk dat anderen het fijn vinden als ik ze met mijn kennis help. Ik bedoel niet alleen mijn verstandelijke kennis, maar vooral mijn gevoelskennis. Dat gaat best diep in de gesprekken en dan zie ik die ander opgelucht zijn, gewoon nadat we gepraat hebben’.

Omdat ze hier graag meer in wil leren komt ze soms al meedoen met een workshop over onderwerpen die ze interessant vindt en leerzaam. Ze bezoekt de inloop waar ze contacten kan maken en ideeën kan opdoen. Alleen al na een ochtend onder de mensen geweest te zijn die haar lijken te begrijpen voelt ze zich meer energieker worden en begint ze weer hoop voor zichzelf te krijgen. En ze komt erachter dat ze eigenlijk best goed is in organiseren en gesprekken voeren met mensen. Haar zelfvertrouwen en eigenwaarde groeien.

‘Ik merk dat ik weer van betekenis kan zijn, verantwoordelijkheid kan nemen. Nooit gedacht dat dat nog in mij zat. Ik was het zo kwijt. Ik ben nog steeds onzeker en soms flink somber. Gelukkig word ik daar niet op aangekeken en dat helpt me om weer op te staan na een tijdje’.

Het wijkcentrum

Het wijkcentrum is de centrale plek waar alles gebeurt, naast de herstelstappen in de eigen omgeving en thuis. Er is een nauwe verbinding met het persoonlijk proces en die van het netwerk en de condities in het centrum. De sfeer van veiligheid enerzijds en het beroep op eigen verantwoordelijkheid, regie en samenwerken anderzijds zijn een goede basis om als zoekende je plek te vinden. Dit verloopt oefenend en struikelend en door middel van persoonlijke succeservaringen en peersupport.

‘Als ik terugval in mijn oude patronen is er altijd wel iemand die mij daar alert op maakt. Ik voel me ook steeds veiliger om dat ook van die ander te accepteren en kritisch naar mijzelf te kijken. Dat komt doordat ik meer zelfvertrouwen krijg en meer positief naar mijzelf kijk. Ik ben niet meer alleen een ‘cliënt met problemen’ , maar vooral iemand die iets kan en iets te zeggen heeft’.

Een plek onder de zon

Iedereen heeft recht op een plek, een plek onder de zon. Stel dat het wijkcentrum een zonnendak heeft waar plek is voor elke bewoner? Wat heb je daar dan voor nodig? In ieder geval voldoende ruimte voor herstel op individueel en wijkniveau. Herstel in die zin dat bewoners geen belemmerende factoren ervaren om zichzelf te zijn of weer te kunnen worden. Uiteraard binnen de veiligheidskaders die daarbij horen. De plek moet zonnig zijn, wat wil zeggen, open en positief, hoopgevend en met uitzicht.

Bewoners met een kwetsbaarheid en in herstel hebben behoefte aan ruimte en erkenning voor hun kwaliteiten en waarde. Het nemen van verantwoordelijkheid voor eigen leven en dat van het groepsproces. Taken en rollen vervullen en grenzen verkennen die daar ook bij horen. Soms leren ‘nee’ zeggen. Soms juist ‘ja’. De zon is niet altijd zichtbaar, maar schijnt altijd. Zo is het voor bewoners mogelijk om naar dat licht te groeien, zichzelf weer in het licht te zien en te leren vliegen, ongekooid.