Je kunt beter een brug slaan naar hen die je ergeren of angst inboezemen,Dat is duurzaamheid.

Nieuws uit de wijk

Deze week las ik dit bericht in de regionale krant over een wijk in Arnhem:

https://www.gelderlander.nl/arnhem/waarom-deze-drankbank-het-imago-van-de-geitenkamp-schaadt~a18fe38c/

Of het aan de schrijver ligt of aan de daadwerkelijke uitspraken van de bewoners en ondernemers is de vraag, maar wat mij met name opvalt is de toon waarop men spreekt over bewoners uit de eigen wijk, die bovendien een wat hogere leeftijd hebben. Nog niet zolang geleden werd ik geraakt door het bericht van een wijkbewoner met een flink verslavingsprobleem, waar ik regelmatig contact mee had op straat, die voorgoed was opgenomen. Nu lees ik dit artikel en dan raakt het mij opnieuw, maar nu anders. Als ex-verslaafde, voor mij gelukkig al heel lang geleden, en ex-cliënt lees ik harde woorden, vol exclusie en oordeel. Er komen maar liefst drie woorden in enkele zinnen voorbij, als het over deze mensen gaat: dronken, werkloos en psychische problemen. In het verlengde hiervan vallen woorden als kwijt willen, imago, weg moeten, dreiging en vies. Tot slot zijn deze mensen ook nog eens de oorzaak van de tegenvallende verkoopcijfers wat ook maar de vraag is. Die vallen al veel langer tegen en is een ander structureel probleem. Maar ja, het is altijd gemakkelijker om de oorzaak bij lastpakken te leggen, personen die niet in je straatje passen. Dat alles zet de toon en men vindt het zeer aanvaardbaar dat hier liefst vandaag nog sancties op komen. En dat gebeurt dan ook.

Overlast

Overlast in de wijk is een complex probleem. Wie de veroorzakers ook zijn, er is altijd een onderzoek nodig om erachter te komen waarom deze overlastplegers doen wat ze doen en dan zijn er interventies nodig. Een sanctie kan een middel zijn en het gemakkelijker maken voor wijkagenten om actie te ondernemen als het uit de hand loopt. In deze situatie bijvoorbeeld speelt mee dat het relatief lang warm en zonnig is. Dit stimuleert hen die al kwetsbaar zijn voor drankgebruik om hier vaker buiten de deur van te genieten. Je kunt je afvragen of hier dan ook sprake is van een structureel probleem of tijdelijk uit de hand lopen. De cafés zitten ook voller, met name op het terras. Gedrag dat valt onder wetsovertreding moet je aanpakken. Maar er zijn nog veel grijze gebieden.

Veiligheid

Een belangrijk thema, ook politiek, is veiligheid. Wijkbewoners willen zich uiteraard veilig voelen. Er is een verschil tussen ervaren veiligheid en daadwerkelijke veiligheid. Daar wordt niet vaak onderscheid tussen gemaakt. Want wat houdt veiligheid eigenlijk in? Voor iedereen is het persoonlijk waar de grens tussen ervaren veiligheid en onveiligheid ligt. Over het algemeen kun je wel zeggen dat het gevoel van veiligheid bedreigd wordt zodra men in zijn of haar domein wordt aangevallen. Maar hoe dat er dan weer uitziet? Een letterlijke aanval of verbale intimidatie kunnen we nog wel begrijpen, verder wordt het een vaag gebied. Iets wat onbekend is is onbemind, iets wat ons angst inboezemt kan bovendien te maken hebben met een deel van de maatschappij waar we liever niet mee worden geconfronteerd. We gaan daar zeker niet op afstappen om een brug te slaan of om op te komen voor onze persoonlijke veiligheid. Vragen stellen naar het waarom en gedrag leren begrijpen om samen naar een oplossing te zoeken een brug te ver.

Normaliseren

Het wegstoppen van een probleem in je wijk is geen oplossing, maar uitstel, verplaatsing. Het mist ook elke vorm van creativiteit om inclusie daadwerkelijk praktijk te laten worden. Want laten we wel wezen, de verhalen van deze mensen liegen er vaak niet om. Het gedrag is af te wijzen, grote kans dat ze dat zelf ook beseffen, maar is slechts een uiting van een situatie waar we als gehele wijk verantwoordelijk voor zijn. We zullen veel meer ons best moeten doen om het taboe op psychische problemen en verslaving op te heffen, empowerment ruimte te bieden en in te zetten op zelfregie en zelfwaarde. Ervaringsdeskundigen zijn zeer goed in staat om die brug te slaan en vanuit hun eigen normalisatie en inzichten presentief beschikbaar te zijn. De ontmoetingsplekken en individuele coaching zijn daar middelen voor. Dat wordt nu wel weer een beetje moeilijker, als deze mensen uit het straatbeeld zijn verdwenen.