wees stil, vertrouw op je innerlijk verlangen naar beter en zet je eerste stap.

Verlangen naar beter

Als ervaringswerker in de wijk kom je vaak situaties tegen waarin je je grenzen tegen komt. Het kan zijn dat je verbetering voor jezelf wilt of je bent in contact met een bewoner – of zelfs een groep bewoners – die verlangen naar beter. Of dit nu gaat over gezondheid, gevoel van welzijn of omstandigheden, bijna altijd is de neiging oplossingen extern te zoeken. De politiek moet zich bezinnen, hulpverleners moeten veranderen, de zorg moet aangepakt worden of die ander moet zijn of haar gedrag aanpassen. Het verlangen naar beter is vaak heel legitiem en gaat soms diep. Er is sprake van een sterk gevoel van onmacht en gebrek aan zeggenschap. Ook hierin zie je veel eenzaamheid.

Ik wil wel anders maar…

Je bent in gesprek met een bewoner en dan komt het opborrelen; de wil maar niet de kracht, niet de hoop, niet de mogelijkheden. Een impasse. Er mag ruimte en aandacht zijn voor onmacht en niet weten. De kunst is wel om beweging mogelijk te maken, bij jezelf als coach en bij de wijkbewoner zelf. Soms vraagt dat om spiegeling. Dan geef je woorden aan wat je ziet en waarneemt, bijvoorbeeld weerstand en belemmerend gedrag. Het is aan de ander of hij of zij dat wil en kan ontvangen als positieve bekrachtiging. Je kunt geen dwang uitoefenen, niet overtuigen. Het zelfvertrouwen kan bij de ander slechts ontstaan na een keuze voor vertrouwen. Iemand die vast zit in een patroon, zal openheid en helderheid nodig hebben om hier zicht op te krijgen. Het veranderen van patronen kan spannend zijn.

Niet die ander, maar jijzelf

Verandering teweeg willen brengen bij anderen waar je geen invloed op hebt is een doodlopende weg. Daarop gericht blijven frustreert en maakt ongelukkig. Het doorbreekt ook de verbinding en de controle op jezelf. Het innerlijk verlangen naar verbetering heeft vooral te maken met dingen niet meer willen, maar nog niet goed weten hoe het anders kan. Als ervaringswerker helpen we daar bewoners met een hulpvraag helderheid in te krijgen. We proberen de persoon te raken in de kern van dat verlangen en geloven in de kracht van herstel en dat het, voor niemand uitgezonderd,  mogelijk is. We helpen zicht te krijgen op belemmerende factoren in de omgeving en hoe het steunsysteem beter kan zijn, maar de focus ligt toch wel op de eerste, tweede en derde stap die we samen met die ander nemen. Waarbij willen langzaam kunnen wordt en grenzen een plaats hebben die kadert, maar niet langer niet beperkt.