sociale onzekerheden

Grondvesten op ogenschijnlijk drijfzand

Voor mensen met een kwetsbaarheid of beperking op één of meerdere vlakken is het momenteel onrustig en onzeker. Dit is al enige tijd gaande, maar het lijkt een vlucht te nemen op diverse levensgebieden als het om wetten en regels gaat in ons land. Lang hebben we kunnen bouwen op bepaalde zekerheden die het relatief veilig maakte en voorspelbaar. Maar de veranderingen gaan snel en de gevolgen voelbaar in persoonlijke levens, wat het steeds meer tot een uitdaging maakt om de weerbaarheid en krachten te testen om deel te blijven nemen aan de maatschappij dichtbij en wat verder weg. Zekerheden zoeken is nu eenmaal de mens eigen en maakt het mogelijk om richting een perspectief te handelen. Niemand vindt het prettig om op drijfzand te leven en te bewegen, of dit nu reëel drijfzand is of gevoelsmatig.

Grondvesten, bodem zoeken, de voeten in de aarde voelen om te kunnen lopen naar het doel toe wat men beoogt, waar men naartoe wil. Omdat men weet dat hij of zij het wel degelijk kan, maar dan niet beperkt mag worden door opgelegde drempels en muren van wetten en regels. Geldt dat niet voor iedereen, ongeacht beperkingen en kwetsbaarheden? Het feit is dat de één meer zal moeten vechten om er te komen dan de ander, door deze beperkingen of kwetsbaarheden.

Volgen of blindelings duiken?

Het volgen van de veranderingen in sociale wetgeving kan wel eens tot het effect leiden dat uitsluiting op de loer ligt en de mogelijkheden eindigen. Het beïnvloeden van deze veranderingen, zodat uitsluiting vermindert en de kansen voor iedereen weer vergroot is een mogelijkheid- en een plicht misschien wel. Maar tegelijkertijd blijft het een kwestie van blindelings duiken en de risico’s voor lief nemen om in ieder geval als deelnemer van de maatschappij met je kwetsbaarheden en beperkingen jezelf niet te laten uitsluiten. Want de trots en waardigheid waarmee je dit doet maakt dat meer dan de moeite waard.

En dan zie je dat de mogelijkheden groter blijken te zijn dan je voor mogelijk hield. De kansen die je hebt genomen werden immers vanuit een externe vorm van angst en weerstand weerhouden en niet door jou zelf. Daar ligt de hoop en de verwachting voor de toekomst van het ogenschijnlijke drijfzand. Mogelijk ligt daaronder wel ergens een dikke bodem. Al zien we hem nog niet. Die ligt er. Hoe-dan-ook.